Mexico deel 1

Hola amigos

Leuk dat jullie ons weer gevonden hebben. Dit keer zijn we in Mexico, Yucatan om preciezer te zijn. Voor degenen die ons al lang volgen; inderdaad, hier zijn we 12 jaar geleden ook geweest (had het me makkelijk kunnen maken en de reisverslagen van toen kunnen kopiëren ;-)). Dit jaar wilden we liefst naar Guatemala, maar gezien de bizar hoge vluchtprijzen in combinatie met de vluchtduur werd het Mexico, bepaald ook geen straf. Woensdagochtend om 11.10 uur zouden we rechtstreeks met Tuifly van Brussel naar Cancun vliegen en voor het eerst sinds jaren leek het erop dat Murphy eens niet mee was. Alles ging wonderlijk soepel en om 11.00 uur zat iedereen klaar voor vertrek. Maar toen had Murphy ons weer gevonden.. Er bleek een technisch mankement waardoor iedereen het vliegtuig weer uit moest; er zou enkel opnieuw gestart moeten worden, maar er bleek toch iets meer  aan de hand waardoor we uiteindelijk 4 uur hebben moeten wachten. Maar toen we dan toch weer terug aan boord mochten en vertrokken, schoot het ook hard op en 10 ipv 12 uur later landden we in Cancun. Op de luchthaven liep geen drugshond maar een “voedselhond” rond en gezien Tom even vergeten was dat hij nog een banaan in de rugzak had, werd hij onmiddellijk ‘begroet’ door de hond. Banaan moest ingeleverd worden maar gelukkig geen boete. 

Auto opgehaald en naar ons guesthouse gereden (en weer opnieuw kennisgemaakt met de enorme verkeersdrempels die zonder waarschuwing opeens voor je opdoemen) waar we nog even in het zwembadje gedoken zijn voor we zijn gaan slapen.
Donderdag voor dag en dauw op (heerlijk zo’n jetlag; heb je tenminste nog wat aan je dag ;-) en na het ontbijt eerst de praktische zaken geregeld (geld, boodschappen). Ik heb meteen mijn Duo Lingo-Spaans in de praktijk kunnen brengen (nee niet ‘como manzanas’) . Erna zijn we naar Valladolid gereden. Onderweg hebben we nog een uur extra gekregen (blijkbaar ligt deze provincie in een andere tijdzone dan Yucatan, we liggen nu 8 uur op jullie achter) . In Valladolid zijn we samen met een enorm onweer aangekomen. Toen we dachten dat het over was zijn Tom en Lars snel in het zwembadje gesprongen en er nog sneller weer uit toen er  enkele tientallen meters verder de bliksem insloeg. 
Het is hier regenseizoen wat er op neer komt dat het ’s ochtends prachtig zonnig is en in de middag bewolkt raakt  met dus kans op onweer. Temperatuur ligt zo rond de 35 graden (en voelt door de hoge luchtvochtigheid nog hoger).

Gezien we door de jetlag nog in het ritme van vroeg naar bed en vroeg wakker worden zitten, besloten we om vrijdag om 6.15 uur naar Chichen Itza te vertrekken, ongeveer 45 minuten rijden. Om 8 uur gaat het open en er wordt aangeraden om 7 uur daar te zijn. We waren wat aan de late kant waardoor ik al ellenlange rijen voor me zag maar niets was minder waar; we stonden als eerste in de rij voor de kassa en klokslag 8 uur konden we naar binnen. Chichen Itza is een Mayastad en is een van de 7 nieuwe wereldwonderen. De piramide van Kukulcan zegt misschien niet iedereen qua naam iets, maar vast wel als je een foto ervan ziet:

We zijn er dus al eerder geweest maar het blijft prachtig en fascinerend. In het begin waren we er nagenoeg alleen maar ook op het drukste moment van de dag viel ons de drukte erg mee. De warmte daarentegen.. We hebben een paar uur rondgeslenterd en ons verwonderd over de prachtige bouwwerken (bijzonder is ook dat als je in je handen klapt er vanuit de piramide het geluid van een vogel terugkaatst). Die Maya’s konden mooie dingen bouwen! Aan souvenirkraampjes geen gebrek en Lars is dit jaar zelf aan het afdingen geslagen. Geef ons maar vaste prijzen, we zijn niet zo’n onderhandelaars.

Zaterdagochtend zijn we naar de Cenotes van Keken en Samula gegaan. Een cenote is een natuurlijke zoetwaterpoel en je hebt zowel bovengrondse als ondergrondse exemplaren. Die van Keken en Samula zijn het best te omschrijven als een meertje in een grot, compleet met stalactieten en rondvliegende vogels en vleermuizen. Er zit een gat in het dak van de grot waardoor het licht heel mooi naar binnen schijnt. Van vorige keer herinnerden we ons dat we het een beetje viezig en erg druk vonden, maar dit keer waren we er alleen en was het allemaal mooi, schoon en was het heerlijk om in het frisse water rond te dobberen. Lars had op school geleerd dat cenotes werden gebruikt om lichamen van mensen die geofferd waren, te doen verdwijnen, maar we hebben toch geen botten gespot op de bodem.

We beginnen langzaam over de jetlag heen te raken waardoor we nu in de avond, na een typische Mexicaanse maaltijd, nog fut hadden om door Valladolid te lopen. Het is een gezellig stadje met een levendig plein waar zodra het donker wordt duizenden vogels in de bomen komen zitten. 

Zometeen gaan we verder naar Merida.
Hasta pronto!
Tom, Maya en Lars